Dlaczego wraki leżące w rejonach silnych prądów morskich ulegają samoistnemu zniszczeniu?

Znaleziony przez Ekspedycję Orzeł Balexmetal wrak statku handlowego (prawdopodobnie parowego) o wymiarach około 60 metrów długości, 8-10 metrów szerokości pozwala sądzić, że miał on 900-1500 GT i  jest w strasznym stanie. Zniszczenia części dziobowej i rufowej wraku nie można jednoznacznie przypisać tylko zniszczeniom spowodowanym przez minę. Statek prawdopodobnie zatonął wskutek wejścia na minę, ale jego stan wskazuje na działanie innych sił – niszczycielskich prądów pływowych. Wrak rozpadł się na drobne fragmenty. Jego główne elementy kadłuba i superstruktur zaledwie wystają ponad grunt. Według mnie czas zrobił swoje. W ciągu ponad sześćdziesięciu lat omywania wraku przez prądy doprowadziły do całkowitego jego rozpadu.
Odpowiedź postaram się przedstawić w najprostszy z możliwych sposobów. Przytoczone rysunki można znaleźć na stronach internetowych BSH (Biura Hydrograficznego Niemiec).

Rys 1 Przykład niszczenia wraku przez silne prądy omywające kadłub:
a) wymywanie gruntu w rejonie dziobu lub rufy powoduje zmianę położenia wraku,
b) równoczesne wymywanie gruntu w rejonie dziobu i rufy prowadzi do łamania kadłuba. Rys 2 Kolejne etapy niszczenia wraku przez silne prądy omywające kadłub:
a) Wrak leżący na burcie ulega podmyciu,
b) Powstałe zagłębienie powoduje samoczynne ustawianie wraku w pozycji pionowej
c) Wrak zagłębia się w dno,
d) Podmywanie części dziobowej powoduje powstanie naprężeń prowadzących do złamania kadłuba
e) Dalsze podmywanie części rufowej powoduje powstanie naprężeń prowadzących do dalszego łamania kadłuba i całkowitego jego rozpadu.

Teraz już wiecie. Siła wody, a w szczególności silnych prądów morskich jest ogromna i niszczycielska. Rejon gdzie znaleźliśmy wrak jest rejonem prądów pływowych (od 0,2-1 węzła tj., 0,1 do 0,5 m/s). Całkowity rozpad wraku jest nieunikniony, a za trzydzieści lat zostanie on całkowicie pochłonięty przez dno. Dlatego warto szukać wraku Orła już teraz kiedy jest jeszcze szansa na to, że nie został on pochłonięty całkowicie.