Od dwóch godzin nieustannie krążymy w rejonie pola minowego 16b. Mimo, iż wiatr przycichł, a fala jest nieco mniejsza pogoda nadal uniemożliwia nam podjęcie trałowania. Konieczne jest bowiem utrzymanie statku w kierunku pod lub z falą. Wszyscy jesteśmy zmęczeni sytuacją, bo mamy świadomość, że tracimy cenny czas. Co prawda w planach założyliśmy dwa do trzech dni rezerwy na takie właśnie okoliczności, jednakże bezczynność powoduje spadek morale. Sonar pracuje nadal, ale kręcenie się w miejscu dalekie jest od systematycznego przeczesywania wytypowanego obszaru.

Widok ogólny pozycji Statku badawczego Ekspedycji Orzeł - Balexmetal na Morzu Północnym o godzinie 13.00

W sytuacji, w której się znajdujemy możemy jedynie liczyć na łut szcześcia. Rozważaliśmy wiele wariantów pracy w tych warunkach, jednakże okazuje się to niemożliwe. Trzeba przeczekać. I to czekanie właśnie najbardziej nas irytuje. Lata pracy, a w chwili kiedy ważna jest każda godzina taka niespodzianka. Co prawda wypływając i planując poszukiwania liczyliśmy się z tym, a jednak mimo wszystko czujemy złość bezsilności. Może to dla tego, że do tej pory pogoda nas rozpieszczała. Powinniśmy być z tego zadowoleni ale jednak mimo wszystko..... No cóż Morze jest morzem. A Morze Północne w szczególności słynie z niestabilnej pogody. Spoglądam przez okno i prócz ołowianych chmur widzę jedynie białe grzywacze fal unoszące nasz dzielny statek, który co raz unosi się a następnie opada w czeluść wzburzonej topieli.

Statek prowadzony nad wyraz wprawnie unosi sie na tych falach niczym mała wydmuszka. Chciało by sie kląć i tupać nogami, ale to nic nie da. Widać pokora jaką kształtuje morze to nie tylo szacunek dla żywiołu ale i cierpliwośc oczekiwania. Tylko ile można czekać. To już osiem godzin od kiedy błąkamy się zamiast szukać. Pociesza nas myśl, że zostało nam jesze kilka dni a za parę godzin wrócimy do poszukiwań. Wierzymy w to, że On gdzieś tam jest, ale widać nie łatwo jest wykraść morzu jedną z jego największych tajemnic. Ponownie spoglądam przez okno na mostku kapitańskim. Nagle dosłownie w tym momęcie duża fala uderza w dzób. Katamaran dosłownie zadrżał, a siła uderzenia przewraca stojący na stole pojemnik z przyrządami nawigacyjnymi.

Podnoszę rozsypane trójkąty i przenośniki i ponownie spoglądam na bezmiar otaczającej nas wody. Cholera! On jest gdzieś tutaj. Może nawet na obszarze w zasięgu mojego wzroku. Może nawet czterysta, pięćset metrów ode mnie, a ja pewnie nigdy się tego nie dowiem! Kolejna fala. Tym razem bez strat. Kapitan stoi na mostku trzymająć sie poręczy i spogląda przed siebie, jakby wzrokiem szukał miejsca, z którego przyjdzie pogoda. Jego spokój i opanowanie urzeka nas niesamowicie. Wiemy dobrze, że ani dla niego ani dla nikogo z załogi, która na co dzień wykonuje o wiele trudniejsze zadania ten rejs nie jest zwykłą codzienną praca, którą trzeba po prostu wykonać. Wszyscy tu traktują poszukiwania bardzo osobiscie. To w końcu nasz Orzeł. Nas wszystkich. Unoszę głowę i spoglądam na jego makietę, którą umieściliśmy na mostku. Uśmiecham się do kapitana - Per aspera ad astra – mówię z uśmiechem. Tak. Właśnie tak – odpowiada – „Przez cierpienia do gwiazd”. To dobra sentencja jak na dzisiejszy dzień.

Obraz z ekranu sondy wielowiązkowej z godziny 13:00